Dwanaście gier, trzy kraje, ponad 100 przeszkolonych osób edukujących i setki młodych ludzi: I-PLAY ma być czymś więcej niż serią wydarzeń. Jego długofalowa wartość zależy od osób takich jak Ty – osób prowadzących, które po zakończeniu szkolenia nadal grają, dostosowują gry i dzielą się doświadczeniami. Ta ostatnia lekcja pokazuje, jak pozostać w kontakcie i co nas czeka.

01Dlaczego wspólnota praktyki ma znaczenie

Praca z grami tradycyjnymi na rzecz włączenia bywa samotna. Możesz być jedyną osobą w swojej szkole, klubie czy ośrodku młodzieżowym, która się tym zajmuje. Wspólnota praktyków i praktyczek z Hiszpanii, Turcji i Polski oferuje coś, czego nie zapewni sieć lokalna: szerszy wachlarz gier, grup i rozwiązań; możliwość zobaczenia, jak to samo wyzwanie rozwiązuje się w innym kraju; oraz wsparcie płynące ze świadomości, że inni wykonują podobną pracę.

Ambicją projektu jest dotarcie do ponad 500 osób uczestniczących, z których co najmniej 40% to osoby z grup szczególnie narażonych, przeszkolenie ponad 100 edukatorów i edukatorek, osób pracujących z młodzieżą oraz trenerów i trenerek, a także zaangażowanie 10 organizacji oddolnych. Każda osoba prowadząca, która kontynuuje działania po kursie, pomaga przekuć te liczby w trwałą praktykę.

02Ambasadorzy i Ambasadorki Sportów Tradycyjnych

I-PLAY zachęca przeszkolone osoby prowadzące, by zostały Ambasadorami i Ambasadorkami Sportów Tradycyjnych: osobami, które promują gry tradycyjne jako narzędzie włączenia we własnych społecznościach i nawiązują kontakty z osobami działającymi w krajach partnerskich. Bycie ambasadorem lub ambasadorką nie wymaga tytułu ani budżetu. W praktyce może oznaczać:

• regularne prowadzenie sesji z grami tradycyjnymi w Twoich grupach;
• przedstawianie kursu i platformy współpracownikom;
• wprowadzanie gier tradycyjnych na lokalne festiwale, do szkół i na wydarzenia społeczności (M4);
• dzielenie się z innymi praktykami i praktyczkami tym, co działa – i co nie działa.

Szczegóły dotyczące organizacji sieci są opracowywane przez partnerów. Śledź sekcję aktualności na platformie i powiadomienia z kursu.

03Dzielenie się adaptacjami

Gry I-PLAY to żywe praktyki: ich zasady są z natury elastyczne, a każda grupa trochę je zmienia. Twoje adaptacje to cenna wiedza. Gdy znajdziesz wersję Lokotxak, która sprawdza się w przypadku osób poruszających się na wózkach, albo sposób na wyjaśnienie Mendil kapmaca bez słów, podziel się tym:

• Opisz grupę w sposób ogólny (na przykład „grupa mieszana, 15–18 lat, kilka języków”), nigdy konkretne osoby.
• Wyjaśnij, jaką zmianę wprowadzono i dlaczego.
• Opisz, jaki przyniosła efekt, korzystając z myślenia w modelu SBI z M5.
• Przestrzegaj zasad bezpieczeństwa cyfrowego z lekcji 6.3.

Planowane jest uruchomienie na platformie forum społeczności, na którym praktycy i praktyczki będą mogli wymieniać się doświadczeniami i zadawać pytania. Planowane są również odznaki cyfrowe, potwierdzające zdobytą wiedzę i wkład w społeczność. Do czasu ich udostępnienia dziel się doświadczeniami za pośrednictwem własnych sieci zawodowych i mediów społecznościowych projektu.

04Dzielenie się w mediach społecznościowych

Projekt korzysta z istniejących kanałów partnerów w mediach społecznościowych. Gdy publikujesz wpisy o swoich zajęciach z grami tradycyjnymi, używaj hashtagów #IPLAY i #ErasmusPlus, aby Twoja praca stała się częścią szerszej opowieści. Kilka dobrych praktyk:

• Przed publikacją przeprowadź czteropunktową kontrolę z lekcji 6.3.
• Podaj nazwę gry i kraj jej pochodzenia – pomoże to innym ją odkryć.
• Dodaj link do i-play.abarka.org, aby inni mogli znaleźć kartę gry.
• Udostępniając materiały I-PLAY, zachowaj umieszczoną na nich informację o finansowaniu przez Unię Europejską.

05Co dalej: droga do 2027 roku

Projekt I-PLAY trwa do 31 lipca 2027 r. Przed nami kilka okazji, by się zaangażować lub śledzić prace:

Dane zebrane na początku projektu pokazały, że gry tradycyjne są uznawane kulturowo, ale nie są włączone do systemów edukacji, a w żadnym z trzech krajów nie istnieją akredytowane ścieżki szkoleniowe. Każda osoba prowadząca, która nadal korzysta z tych gier i dzieli się nimi, pomaga budować argumenty na rzecz zmiany.